غافل از اینکه خودم تو لیست کسانی بودم

                                                                 که تو خط زده بودی تا به اون برسی...

                         اما حيف اين تازه اول يک زندگيست

     زندگي چيزيست شبيه يک حباب

                         عشق آباديه زيبايي در سراب

     فاصله با آرزو هاي ما چه کرد

                        کاش مي شد در عاشقي هم توبه کرد

    اما اگر فقیر بمیرید شما اشتباه کرده اید.

                                                                                                                            بیل گیتس

    و به یاد می آورد روزی را که میتوانست ولی نمیخواست.

                                           حالا که دوستم دارد من دوستش ندارم

                                                             حالا فهمیدم چرا اول قصه ها میگویند یکی بود یکی نبود...

چه مهمانان بی درد سری هستند مردگان!
                             نه به دستی ظرفی را چرک می کنند، نه به حرفی دلی را آلوده
                                                                                   تنها به شمعی قانعند... و اندکی سکوت!

بیچاره سنگ که از دست کودکی رها میشود به سوی قناری

    نمیداند دل کودک را بشکند یا قناری...

آدمک آخر دنیاست بخند

                   آدمک مرگ همینجاست بخند

     دست خطی که تو را عاشق کرد

                   شوخی کاغذی ماست بخند

سالیان دراز رهگذران                      آن دو را چون دو دوست می دیدند

روزی از روزهای پاییزی                    زیر رگبار و تازیانه باد

یکی از کاجها به خود لرزید              خم شد و روی دیگری افتاد

گفت ای آشنا ببخش مرا                خوب در حال من تامل کن

ریشه هایم ز خاک بیرون است        چند روزی مرا تحمل کن

کاج همسایه گفت با تندی             مردم آزار از تو بیزارم

دور شو، دست از سرم بردار           من کجا طافت تو را دارم

بینوا را سپس تکانی داد                یار بی رحم و بی مروت او

سیمها پاره گشت و کاج افتاد         بر زمین نقش بست قامت او

مرکز ارتباط دید آن روز                   انتقال پیام ممکن نیست

گشت عازم گروه پی جوئی           تا که بینند عیب کار از چیست

سیمبانان پی مرمت سیم             راه تکرار بر خطر بستند

یعنی آن کاج سنگدل را نیز            با تبر تکه تکه بشکستند

                           در مسیرش هرچه نازیباست آن تدبیر ماست

                                                        زندگی آب روانی است روان می‌گذرد

                                                                            آنچه تقدیر من و توست همان می‌گذرد....

دمي با دوست در خلوت به از صد سال در عشرت
                                                 مـن آزادي نـمي خواهم كـه با يـوسف بـه زنـدانـم